Dag 1
De koffers, volgeladen met bikini’s en andere zomer attributen, staan te popelen om ingeladen te worden in de achterbak van mijn schoonouders. Zij zijn zo lief om ons weg te brengen naar schiphol.
De vliegreis is lang en vermoeiend. We gaan de nacht in met enige turbulentie. Het houd me wakker. Ik probeer een filmpje te kijken maar kan mijn aandacht er niet bijhouden. Ik word afgeleid door het heen en weer gedraai van mijn medepassagiers die net zoals ik, de slaap niet kunnen vatten.
Ik kijk nog maar eens op Jorn zijn horloge, die half verstopt zit onder het dekentje, waarin hij verwikkeld ligt. Nog 6 uur te gaan …
Dag 2
Met geknepen ogen probeer ik het licht te accepteren waarmee we vriendelijk verzocht worden om toch zo langzamerhand maar een beetje wakker te worden. Nog 2 uur te gaan tot landing.
De deuren van het vliegtuig gaan open, we worden ontvangen door een warm briesje. Daar staan we dan met onze lange broeken en truien Nederlands te zijn.
Ik gniffel en neem me aan om vanaf dit moment intens te gaan genieten. Ieder zonnestraaltje, ieder warm briesje is voor ons.
Na een heftige winter moeten we opgewarmd worden.
Lange rijen, ontstaan door het trage optreden van douaniers, gaan mijn goede bui niet verpesten. We hebben geduld en schuiven netjes aan.
Een uur later hebben we er een stempel bij in onze paspoort, zijn we herenigd met onze koffer en zitten we te wachten in een mooie lounge op onze watertaxi.
Klein en krap maar oh wat een leuke belevenis. De watertaxi.
Camera’s en video’s worden tevoorschijn gehaald. Helderblauw zee water en hagelwitte stranden omringen de (on)bewoonde eilanden.
Ik knijp mezelf nog maar eens en besef dat dit alles behalve een droom is.
Netjes opgesteld in een rij worden we verwelkomd door de mannen van het eiland. De koffers hoeven we niet naar om te kijken, dit word geregeld.
Al lopend over een steiger welke omgeven is door blauw water voel ik een enorme glimlach tevoorschijn komen. Hier kunnen wij ons vast wel een week vermaken.
Wachtend op onze kamer trek ik mijn schoenen uit en maak ik voor het eerst kennis met het zand van de Malediven.
Het blijkt al snel een aangename kennismaking te zijn.
Na wat uurtjes slaap ingehaald te hebben genieten we van een heerlijk diner op het water. We besluiten nog even een wandeling te maken langs het water. Kleine haaien krioelen langs elkaar heen, vissen laten vol trots hun verschillende kleuren zien, krabjes schieten over het zand het water in en roggen glijden langzaam over de bodem van de zee.
Het is net alsof we regelrecht in een brochure van een reisbureau zijn gelopen. Plaatjes worden werkelijkheid en komen tot leven.
Absurd …
Absurd mooi!
Dag 3
Na een goede nachtrust durf ik ook nog eens door de wekker heen te slapen.
Jorn kruipt naast me en fluistert me wakker …
De gordijnen moeten eraan geloven, ik schuif ze op zij en de zon verwelkomt ons. Ik schud mijn hoofd vol ongeloof. Het uitzicht, de helder blauwe zee met zijn hagelwitte stranden laten ons het kabbelen horen van de golven die zachtjes tegen ons huisje aan slaan.
Het is prachtig!
We wandelen over onze lange steiger richting het ontbijt.
We blijven ons verbazen over de vele mooie vissen die rondom de steiger zwemmen maar ook over de aangename warmte op deze vroege ochtend.
Met onze blote voeten in het zand genieten we van het ontbijt.
De mensen van de bediening zijn uiterst aardig. Altijd een glimlach en niets is teveel. We bespreken hoe we de dag zullen invullen en komen al snel uit op snorkelen.
Snorkelen. Er gaat een (onderwater) wereld voor me open.
Ten eerste is het een kunst om mijn duikbril op te krijgen. Alle posities heb ik gehad maar blijkbaar nog niet de juiste als ik bedenk dat mijn bril nog steeds ergens op mijn kin hangt. Dan maar even grof geweld gebruiken en ja hoor, hij zit. Neus geplet, ogen verdrukt maar hij zit. De flippers volgen hier snel op.
Daar ga ik dan, kopje onder. Zand, mijn eigen flippers en veel koraal maar vissen, die zie ik niet. Jorn probeert rust op mij over te brengen aangezien ik als een malle tekeer ga in dat water, niet gek natuurlijk dat er geen enkele vis te bekennen is.
Rust. Het is me gelukt. Zelfs mijn ademhaling heb ik nu onder controle.
Ik laat me meevoeren met de stroming en val van de ene in de andere verbazing. Ik wijs, schreeuw en maak de gekste gebaren. Ieder visje, of ze nu groot of klein zijn, wil ik met Jorn delen.
De rust, je 1 voelen met deze bijzondere onderwater wereld, heeft er een aantal denkbeeldige druppeltjes bij, namelijk mijn tranen. Tranen van geluk. Dat ik een kijkje mag nemen in deze bijzondere en prachtige wereld is een voorrecht. Ik heb er honderden vriendjes bij, zolang ik maar rustig met ze mee zwem.
Op onze eigen terras genieten we na van onze onderwater avonturen.
We leggen onszelf te drogen op de lounge banken en genieten van de rust, de zon en het prachtige uitzicht.
Na wat pagina’s verslonden te hebben uit onze boeken maken we ons op voor het diner. De maan meld zich aan, het word donker.
De bodem van de zee is nu zelfs nog te zien, we verbazen ons erover.
De nacht valt nu in waar wij samen aan toe zullen geven.
Morgen weer een nieuwe dag in het Paradijs.
Paradijs, zowel op als onder water!
Dag 4
Slapen, slapen en nog eens slapen. We slaan er zelfs een keer het ontbijt voor over.
Het kleine eilandje met vele mede toeristen behoudt zijn rust, soms hebben we het gevoel dat we hier alleen zijn, alleen met zijn tweeen.
Jorn waagt zich vandaag aan zijn eerste duik terwijl ik besluit om ‘thuis’ te blijven en me heerlijk te verdiepen en te verliezen in een boek. Dit lukt. Uren verstrijken en nog altijd ben ik gefocust op de lettertjes, de zinnen en de regels in het boek. Ik kan me afzonderen, wordt niet afgeleid.
Zo af en toe werp ik mijn blik even vooruit naar het water. Vissen die elkaar achterna zitten in het helderblauwe water, de buurman die snorkelend voorbij komt zwemmen en tenslotte is daar dan de boot van Jorn, hij komt weer terug.
Vol enthousiasme vertelt hij over zijn onderwater belevenissen.
Hij heeft gesnorkeld met een manta, niet wetende dat zijn volgende trip nog spectaculairder zou worden.
Het enthousiasme, de blijdschap deed me overhalen om met de volgende trip mee te gaan. Dan wel niet duikend maar vanaf de boot mee genieten van Jorn zijn passie. Jorn is het water in gedoken en blijft zeker een uurtje weg. Ik raak op de boot in gesprek met een Zuid Koreaanse vrouw, het uurtje was dan ook zo voorbij. Met nog meer enthousiasme dan de eerste keer verteld Jorn dat hij nogmaals met een manta heeft mogen zwemmen, dit keer alleen van heel dichtbij!
We varen terug. Jorn kijkt me aan en zegt: wat zijn we toch gelukkig he? Ik kan dit alleen maar beamen. We vallen weer in stilte en staren samen over de rand van de boot naar de prachtige oceaan.
Het geluk lacht ons inderdaad flink toe!
Over de steiger lopend, terug naar onze watervilla, komen we de housekeeping jongen tegen. Hij is gehaast en heeft het alleen maar over schoonmaken en voetbal. We begrijpen zijn vraag en komen hem tegemoet. Hij wil onze kamer snel schoonmaken zodat hij vanavond op tijd bij zijn voetbal training aanwezig kan zijn. Hij stond te popelen als een klein kind. Natuurlijk ontnemen wij hem deze plezier niet. Tijdens het snelle schoonmaken door verteld hij in geuren en kleuren over zijn passie en wij, wij luisteren aandachtig naar zijn verhaal. Prachtige mensen zijn het. Niets is teveel en werkelijk alles wat ze doen, doen ze met een grote glimlach!
Het diner nuttigen we dit keer met zijn vieren. We zijn in contact gekomen met een leuk stel uit Engeland. We praten er lekker op los en genieten. Genieten van het eten, het klimaat, de mensen om ons heen en van elkaar. Het is heerlijk hier.
Na het eten besluiten we met zijn tweeën nog even onder de sterrenhemel te kruipen.
Het is donker, de sterren glinsteren aan de hemel en het water kabbelt zich maar voort.
We liggen verstrengeld in elkaar op een loungebank. Wij zijn samen.
De wereld gaat even aan ons voorbij …
Het is nu alleen even wij en de prachtige sterrenhemel!
Dag 5
Het is vroeg, de wekker gaat af.
Een snorkel trip staat gepland maar word echter ruw verstoord.
Jorn kan nauwelijks meer lopen door opgezette voeten. Ze zijn dik, voelen gekneusd aan en zien er alles behalve gezond uit. Lopen is al uit den boze, laat staan het aantrekken van zijn flippers.
We besluiten om deze trip te ruilen tegen een bezoekje aan de dokter.
Een Philipijnse dokter staat Jorn te woord. Hij besluit om beide voeten in te tapen zodat er wat meer houvast ontstaat. Waarschijnlijk is het een vochtprobleem, dat wordt dus een dagje met de benen omhoog voor Jorn.
Deze dag bestaat dan ook voornamelijk uit hangen, verzorgen van Jorn, zonnebaden, lezen en ‘gewoon’ zoals iedere dag genieten van elkaar en de omgeving. Voor Jorn staat er nog wat anders op de planning,
namelijk een after sun behandeling in de Spa.
Terwijl Jorn zijn behandeling ondergaat neem ik plaats bij het strand.
Onderuit gezakt in een stoel geniet ik van mijn cocktail en de rust om mij heen.
Er is bijna niemand te bekennen. Ik proost met mijn glas naar de hemel en vertel hoeveel ik van haar hou!
In gedachten is ze altijd bij me, ook op de Malediven.
Dit moment heb ik vastgelegd. Zowel in gedachten als op foto.
Het is een van de zovele mooie momenten op dit paradijselijke eiland.
Dag 6
Ontwaken als nooit tevoren.
Terwijl we langzaam wakker worden besef ik maar weer al te goed dat, zodra ik de gordijnen open trek, we nog altijd in het paradijs leven.
Nooit eerder had ik een betekenis bij een paradijs, laat staan werkelijke beelden.
Nu weet ik wel beter. Het is een pracht waarvoor je even stil gaat staan, jezelf een moment gunt om de prachtige natuur, die jou omgeeft, te aanschouwen.
Een klein eiland doet mij nog kleiner voelen. Afgezonderd zijn van de drukke wereld om ons heen. Alles ontgaat me, zelfs de tijd!
Het tijdstip bepalen we aan de hand van de zon en de maan, alles daar tussen in beleven we op de manier zoals wij dat willen. Relaxt, geen zorgen en geen stress.
Voordat we de gordijnen sluiten en op gaan naar een nieuwe dag laat ik alles nog even aan me voorbij gaan …
Het oneindig relaxen, de goede gesprekken met elkaar en het vele proosten op ons veelbelovende toekomst. We hebben er samen meer dan zin in!
Dag 7
Waarom niet doen wat je altijd al hebt willen doen; duiken met haaien.
Voor mij gaat deze hersenspinsel snel aan me voorbij maar voor Jorn is het toch wel een droom die uit is gekomen.
Op 30 meter diepte in de oceaan heeft Jorn kennis mogen maken met 15 Grey Reef en White Tips haaien. Het eerste oogcontact was verbluffend. Adrenaline giert door zijn lichaam waarop nieuwsgierigheid volgt. Zijn zuurstoftank gaat sneller op dan normaal. Rust neemt het over naarmate hij zich wat meer op zijn gemak voelt in het domein van de haai.
Bij terugkomst worden meteen de
foto’s en de filmpjes getoond.
Het bewijs is inderdaad daar. Ik krijg er de rillingen van. Kijkend naar Jorn smelt ik. Die glinstering in zijn ogen vertellen mij alles. Hij is een held, mijn held!
Onze geboekte massage laat niet lang meer op ons wachten. We lopen naar de spa toe in onwetendheid, we laten het allemaal rustig op ons af komen. We worden met een verfrissend drankje van lime en apple verwelkomd waarna we, over de steiger, begeleid worden naar onze kamer voor twee. Een kamer over het prachtige helderblauwe water uitkijkend over de verre oceaan. We nemen plaats op de massage stoelen en laten ons vervolgens twee uur masseren op de Indonesische manier.
Dit keer geen bandje die het geluid afspeelt van zee geluiden, nee …
deze keer mogen we het echt beleven.
Onderwater foto’s en filmpjes worden in de zonnige vooravond gedeeld met Jorn zijn mede duikgenoten. Het is een leuk stel uit Engeland.
We hebben afgesproken bij het strand en laten ons, vergezeld door heerlijke alcoholische drankjes, neerploffen op de grote witte lounge bank.
Een warm briesje raast door onze haren. We delen onze ervaringen van dit prachtige paradijs met elkaar. De foto’s liegen er niet om. Vissen, roggen, manta’s haaien en zelfs walvishaaien komen voorbij. De foto’s vertellen hun eigen verhaal. Het verhaal van de mysterieuze onderwater wereld.
Samen genieten we deze avond van een a la card restaurant.
Jorn heeft vandaag al gek gedaan en ik wil niet achterblijven.
Ik bestel heel stoer en onbezonnen kreeft. Voor alles moet een eerste keer zijn.
Daar ligt ie dan in zijn volledige outfit. Niets ontbreekt.
Ik slik zonder nog maar een hap genomen te hebben, dit lukt mij wel.
Mijn vork verdwijnt in het zachte witte gedeelte.
Zachte, voor mijn gevoel, rauwe substantie bereikt mijn mond. Twijfel.
Nog maar eens een hapje proberen. Terwijl ik deze, niet rode kreeft, probeer te verorberen ben ik al minuten bezig geweest om de gedaante op mijn bord te ontleden. Daar ga ik finaal de fout in.
Ik leg mijn mes en vork netjes naast elkaar op mijn bord en bedenk me dat de 1 met haaien zwemt en de ander, de ander doet gek en probeert eens een kreeft uit. Ik roep mezelf dan ook uit tot heldin van de dag.
Terug bij onze watervilla gekomen is het zoals iedere avond nog altijd warm. We besluiten om de terras bedjes om te toveren tot een bed. Vannacht slapen wij buiten onder de prachtige, door de maan verlichte, hemel.
Sterren vergezellen ons en glinsteren nog mooier dan ooit tevoren.
We sluiten onze ogen en laten ons, door het geluid van de golven, meevoeren naar een bijzondere nacht. Welterusten Wereld!
Dag 8
We zijn ons er maar al te goed van bewust dat dit onze laatste volle dag in paradijs zal zijn, we maken dan ook de afweging om deze dag vol te plannen met snorkeltripjes of het er gewoon maar eens goed van te nemen en dan ook werkelijk niets te doen. De keuze is snel gemaakt, wij gaan niets doen.
We voelen ons niet schuldig, we hoeven ons niet te excuseren dat we achteraf misschien te weinig hebben gedaan want er is gewoon niet veel te doen. Het paradijs doet zijn naam eer aan.
Luieren, al dan wel of niet in de zon, tal van boeken verslinden, een duik in de oceaan om verkoeling te zoeken en dan aan het einde van de dag een prachtige afsluiter beleven, de zonsondergang op een plekje wat we nog niet eerder hadden ontdekt …
Het is verlaten, stil. De oceaan word af en toe opgeschrikt door een vis maar vervalt dan al snel weer in een glad gestreken wateroppervlakte. De zon laat zich gedwee zakken, kleuren verblinden onze ogen. Een oranje deken word zachtjes over de oceaan gelegd. Onbegrijpelijk mooi!
De avond sluiten we af met onze Engelse vrienden. Wederom genieten we van een heerlijke maaltijd welke verrijkt word door cocktails, rose & wijn. Vanavond mag alles.
Bij alles wat we doen nemen we afscheid. Onze laatste wandeling in het donker over de steiger, onze laatste blik over de oceaan vanaf ons terras ….
Het valt niet mee om dit absurde mooie paradijs achter ons te laten.
Dag 9
De telefoon rinkelt.
Versuft pak ik de hoorn op en luister naar hetgeen wat ze me te vertellen heeft: This is your wake up call!
Het is zover, het sprookje is bijna uit …
In alle vroegte zorgen we ervoor dat we de reis, die nu nog voor ons ligt, zo comfortabel mogelijk willen maken.
Gedoucht en wel kijken we samen nog eens goed naar de oceaan vanaf ons terras, we zeggen niets maar weten beide genoeg.
Mijn laatste stapjes in het hagelwitte strand, de zon die nog voor één keer mijn huid verwarmt zoals ie een week lang heeft gedaan.
We stappen het watervliegtuigje in, niet wetende dat dit het begin is van ons lange en zeer vermoeiende terugreis.
Een terugreis welke bestaat uit turbulentie, huilende kinderen en ja ook nog eens vertraging.
Na ruim 20 uur komen we aan op bestemming. We zijn thuis.
Vermoeid maar ontzettend voldaan. We blijven terugblikken naar onze paradijselijke vakantie, foto’s worden keer op keer bekeken.
Nog altijd kunnen wij niet geloven dat wij er werkelijk waren, dat wij onze voeten op dat oh zo mooie eiland hebben mogen zetten.
Toch is het echt zo, wij laten we onze voetsporen achter ….
Vind je dit leuk? Deel het dan met je vrienden!
